Zaznacz stronę

Często spotykam się ze stwierdzeniem że mało jest informacji dotyczących rozwoju dziecka w wieku poniemowlęcym. To fakt! Dlatego że największe zmiany w ciele małego dziecka pod względu ruchowym zachodzą właśnie w pierwszym roku życia.

Okres poniemowlęcy  czyli wczesne dzieciństwo to okres między 12 a 36 miesiącem życia.

Dawniej niemowlę, a teraz dziecko osiąga poziom ostrości wzroku charakterystycznego dla człowieka dorosłego. W 2. roku życia uczy się dostrajać swoje ruchy do kształtu przedmiotów, ich wielkości i oddalenia. Ma większą koordynację. Bardzo często dziecko w tym okresie naśladuje ruchy i czynności otaczających go osób. Dziecko uczy się mówić, również ma bogatą mimikę i gestykulację. W tym wieku, gdy dopiero uczy się wymowy, słowa są zniekształcone i trudno je zrozumieć. W wieku 3 lat rozpoczyna się okres przedszkolny.

ZACZNIJMY JEDNAK OD POCZĄTKU…

We wczesnym dzieciństwie, we wszystkich obszarach rozwoju zachodzą niezwykle dynamiczne zmiany. Dzięki wsparciu rodziców, opiekunów, w ciągu zaledwie trzech lat dziecko zamienia się z niemowlaka w biegającego, mówiącego zdaniami, kontrolującego swoją fizjologię i kontaktującego się z wieloma różnymi osobami małego człowieka.

Przyjrzyjmy się temu bliżej – pod koniec pierwszego roku życia maluchy już zaczynaja wstawać (u niektórych dzieci ten etap pojawia się już wcześniej), mało tego zaczynają chodzić bokiem co jest oczywiście bardzo ważnym etapem rozwojowym.
Podczas chodzenia bokiem:
– kształtują się nam krótkie mięśnie stop i łuk podłużny i poprzeczny,
– wzmacnia się nam kontrola miednicy,
– niemowlę uczy się przenosić ciężar ciała na boki.

Po etapie chodzenia bokiem, występuje etap chodzenia, trzymając się jakiegoś przedmiotu, czyli maluch stoi, np. przy ławie, odwróci się bokiem tak, aby jedna rączka trzymała się ławy i zrobi kilka kroków w przód.

Jeśli chodzi o samodzielne kroki dziecka, jak widzicie, to długi proces, którego nie warto przyspieszać – maluch ma na nie czas do 18 m.ż

Pierwsze samodzielne kroki dziecka
odbywają się na szerokiej podstawie. Czyli dziecko ma szeroko rozstawione nogi, aby zwiększyć sobie płaszczyznę podparcia, czyli aby dziecku było łatwiej. Stopy lądują całe na podłożu, brzuszek jest wypięty do przodu.
Każde dziecko jest inne i zacznie chodzić, gdy będzie na to gotowe. Nauka chodu jest długotrwałym i trudnym procesem, w którym mięśnie tułowia muszą być odpowiednio wzmocnione, aby do tego doszło.

Pod koniec pierwszego roku życia, dzięki wcześniejszym zabawom z dorosłym i bacznej obserwacji otoczenia, dziecko zaczyna używać różnych przedmiotów w sposób  zgodny z ich funkcją. Zaczyna turlać piłkę, wkładać klocki do pojemnika, próbować układać klocki jeden na drugim. Jego rączki stają się na tyle sprawne, że potrafi już, trzymając dwa klocki w jednej ręce, drugą chwycić trzeci. Naśladując dorosłego, zacznie też próbować „rysować” – czyli, na razie, wodzić kredką po papierze.

W drugim i trzecim roku życia dziecko doskonalić umiejętności lokomocyjne, zaczyna stabilnie chodzić, biegać, próbuje skakać, a także przejawia zdolności do manipulacji przedmiotami – rysuje, układa wieże z klocków i posługuje się sztućcami.

Maluch biegać zaczyna: około 17 miesiąca  życia oczywiście jest to kwestia indywidualna

Maluch skakać zaczyna:  między 22 a 28 m.z dziecko podskakuje raz w miejscu nie upadając. Między 23 a 30 m.ż dziecko skacze do przodu nie upadając

Bardzo ważna jest również umiejetność wchodzenia i  schodzenia po schodach o tym pisałam tu Klik

Dynamiczny rozwój fizyczny dziecka w pierwszych trzech latach życia stanowi ważną podstawę jego usamodzielniania się i zdobywania kompetencji do  samoregulacji.

Dobrenliscie ze mną do końca 🙂

 

Bibliografia: Magdalena Czub „ Rozwój dziecka”

Medycyna Praktyczna