Zaznacz stronę

Witajcie kochani, tym wpisem kończyny cykl SPECJALISTA RADZI. Mam nadzieje że dużo dowiedzieliście się z poprzednich wpisów.
Zapraszam na wpis TERAPIA PEDAGOGICZNA na czym polega i czym jest właściwie?

Autorka : mgr Justyna Zdybel – pedagog specjalny, terapeuta pedagogiczny, nauczycielka wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego. Na instagramie  prowadzi profil @kreatywna.harmonijka 

Terapia pedagogiczna – wszystko co powinni wiedzieć rodzice

Coraz więcej dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym ma trudności ze skupieniem uwagi na zadaniu, zabawie czy nawet podczas wysłuchania polecenia nauczyciela, nie potrafi określić strony prawej od lewej, ma trudności z percepcją wzrokową i słuchową –czyli nie radzi sobie m.in. z wyszukiwaniem różnic między dwoma obrazkami, trudno jest im wyodrębnić daną głoskę w wyrazie, czy dzielić wyraz na sylaby. To tylko niektóre wyzwania rozwojowe jakie stoją przed terapeutą pedagogicznym pracującym z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.

Czym jest terapia pedagogiczna?

Terapia pedagogiczna nazywana jest zajęciami wyrównawczymi (zazwyczaj w szkole) lub zajęciami korekcyjno-kompensacyjnymi. Dlaczego taka nazwa? Otóż celem terapii pedagogicznej jest usprawnianie zaburzonych funkcji (korekcja), ale także wspomaganie funkcji, które dobrze rozwijają się u dziecka, tak aby były wsparciem dla funkcji zaburzonych lub mogły je zastąpić (kompensacja).

Aby dziecko mogło uczestniczyć w takich zajęciach w przedszkolu, szkole lub w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej konieczna jest opinia psychologiczno- pedagogiczna wydawana przez wyżej wymienioną poradnię lub diagnoza nauczyciela stwierdzająca u dziecka występowanie ryzyka specyficznych trudności w uczeniu się lub po prostu występowanie takich trudności. Zajęcia powinny odbywać się systematycznie przynajmniej raz w tygodniu, mogą być prowadzone w grupie (od 2 do 5 osób) lub indywidualnie (1 na 1). O zakończeniu zajęć decyduje pedagog –terapeuta, który pracował z dzieckiem ma podstawie jego postępów. Bardzo istotna jest współpraca terapeuty pedagogicznego z rodzicami dziecka. Ważne, aby rodzice kontynuowali i utrwalali umiejętności opanowane przez dziecko. Tylko wtedy widoczne są postępy w rozwoju.

Kiedy warto zgłosić się do terapeuty pedagogicznego?

Rodzicu! Jeśli zaobserwujesz, że Twoje dziecko :

Ma problem z małą motoryką, grafomotoryką i precyzyjnymi ruchami rąk- sprawia mu trudność wycinanie, wyklejanie, kolorowanie, nawlekanie koralików, kreślenie linii, pisanie;
Ma problem z odróżnianiem strony prawej od lewej;
Trudo jest mu nazwać i wskazać poszczególne części ciała;
Niechętnie układa puzzle, klocki, obrazki przestrzenne;
Sprawia mu trudność rysowanie figur geometrycznych;
Nie lubi zabaw w naśladowanie zwierząt, pojazdów;
Nie lubi uczestniczyć w zabawach ruchowych;
Ma problemy z samoobsługą w zakresie higieny, ubioru i spożywania posiłków;
Nie potrafi wyodrębnić różnic między podobnymi obrazkami;
Nie lubi gier typu memo;
Nie radzi sobie z rozpoznawaniem i naśladowaniem odgłosów zwierząt oraz z otoczenia;
Ma problem z dzieleniem wyrazu na sylaby;
Trudno mu jest łączyć piosenkę z pokazywaniem;
Nie potrafi skupić się na zadaniu/ zabawie przez przynajmniej kilka minut;
Ma słabą pamięć wzrokową / słuchową;
W późniejszym okresie ma problem z czytaniem, liczeniem i pisaniem..

Udaj się do specjalisty! Znasz swoje dziecko od urodzenia, masz wpływ na jego rozwój i powinno niepokoić Cię wszystko, co nie przebiega harmonijnie. Pamiętaj, że terapia pedagogiczna to nie tylko praca nad dysleksją, dysortografią czy dyskalkulią, ale także wyżej wymienione trudności, z jakimi boryka się dziecko. Już od pierwszych dni i tygodni życia dziecka możesz stymulować jego rozwój podczas różnych zabaw, dzięki temu ryzyko wystąpienia tych trudności maleje.

Przykładowe zabawy pedagogiczne:

1. Rozwijające motorykę małą i sprawność manualną:

  • Nawlekanie korali na sznurek lub makaron typu spaghetti,
  • Chwytanie i wkładanie do pudełka szczypcami pomponów/ gumek do mazania/ korali.

2. Rozwijające orientację w przestrzeni i schemacie swojego ciała:

  • Piosenki z pokazywaniem / naśladowaniem („Głowa, ramiona, kolana..”, „Do przodu prawą rękę daj..”),
  • Zabawa w chowanego z ulubioną zabawką (chowanie i nazywanie przez rodzica/ dziecko położenia zabawki– np.ZA stołem, PRZED krzesłem, OBOK auta itd..),
  • Zabawy konstrukcyjne – budowanie z klocków, budowanie garażu dla aut,
3. Rozwijające percepcję słuchową i wzrokową:
  • Układanie dużych puzzli,
  • Zabawa „Zgadnij jakie to zwierzę?” (naśladowanie odgłosów zwierząt i zgadywanie..),
  • Układanki i sortery.